Wie eenmaal kennis heeft gemaakt met het vakwerk van de lijstenmaker zal niet snel meer kiezen voor een amateuristische oplossing. Bovendien draagt een professioneel vervaardigde lijst ook bij aan het behoud van je schilderij beaamt ook lijstenmaker Ida Bakker van Lijstenmakerij Ida Bakker. 

 “De meeste klanten hebben vaak geen weet van wat er komt kijken bij het inlijsten van een schilderij, foto of object”, aldus Bakker. “Aan een goede omlijsting hangt een prijskaartje, voor de klant is het wel zo fijn om te weten dat het in te lijsten stuk  in goede, vakkundige handen is en men waar voor z’n geld krijgt. Het inlijsten van een schilderij is maatwerk, waarbij een gedegen vakkennis noodzakelijk is. Een aquarel vraagt bijvoorbeeld om een heel andere techniek dan een olieverfschilderij. Je moet goed weten waar je mee bezig bent, met welke materialen je werkt en welke technieken je toepast. Daarnaast proberen we de klant zo goed mogelijk te adviseren, we laten meerdere opties zien, denken mee en proberen aan de hand van de juiste vragen tot de perfecte lijst te komen.”

Het belang van een branchevereniging
Vakmanschap, dat is waar het om draait bij een goede lijstenmaker. Maar hoe vind je als klant de juiste vakman of vakvrouw? De branchevereniging Art & Frame beschikt over een uitgebreid bestand van aangesloten lijstenmakers. Alle leden zijn te herkennen aan het Art & Frame vignet. Via de site van de vereniging kunnen consumenten een vakman in de buurt lokaliseren. 

Gedegen vakkennis en maatwerk
Het omvangrijke assortiment standaard profielen biedt de klant diverse mogelijkheden variërend van een standaard lijst tot een custom made lijst. Ton Verduin – lijstenmaker bij Ida Bakker: “Ondanks de moderne techniek blijft het inlijsten een staaltje ambachtelijk handwerk. Door diverse standaard profielen met elkaar te combineren kunnen we de klant een stukje maatwerk bieden in de vorm van een unieke lijst volgens persoonlijke smaak en voorkeur.”
Dochter Simone Bakker – lijstenmaker en winkelmedewerkster – vult aan: “Het inlijsten is eigenlijk de laatste fase van een heel traject. We bekijken eerst  in welke staat het schilderij verkeert. Soms is het nodig het werk opnieuw op te spannen. Voor aquarellen gebruik je hierbij een totaal andere techniek dan olieverfschilderijen. Het opspannen van doeken vraagt om een gedegen vakkennis. Omdat de doeken vrijwel altijd afwijkende maten hebben, is het samenstellen van een lijst een precisiekarwei. Een door de vakman ingelijst schilderij herken je meteen aan het samenspel tussen de vakkundigheid waarmee het stuk is ingelijst en de kwaliteit van het materiaal van de lijst.”

Vakkundig foto’s inlijsten
Voor het inlijsten van schilderijen weet men de lijstenmaker vaak wel te vinden. Maar wanneer het om het inlijsten van foto’s gaat nemen velen het heft in eigen hand en dat is vaak wel te zien.  Bakker: “Je ziet in hotels, cafés en entrees van bedrijven en kantoren zo vaak foto’s hangen die niet vakkundig ingelijst zijn. De foto’s zijn verzakt en vertonen bobbels, of zijn aangetast door het gebruik van verkeerde lijm. Je kan niet zomaar elke lijm gebruiken om foto’s vast te plakken. De juiste zuurgraad is hierbij van groot belang. Dat geldt ook voor het materiaal waar je de foto op vastlijmt. Een lijstenmaker zal er alles aan doen om de foto’s zo goed mogelijk uit te laten komen en tegelijk de kwaliteit te behouden. ”
Verduin: “Dat begint al met het gebruik van een goede passe-partout. Deze zorgt ervoor dat de foto niet in aanraking komt het met glad, wat de kwaliteit en het behoud van de foto ten goede komt. Bovendien is het glas van goedkopere lijsten vaak  erg dun en dus extra  kwetsbaar. Ook zie je bij deze lijsten vaak een blauwe verkleuringen of luchtbellen in het glas. Een goede lijst beschikt over goed glas! Wij bieden diverse mogelijkheden zoals ontspiegelend glas of glas met een UV-filter. Bijzonder is het zogenaamde museumglas, dit wekt de indruk alsof er helemaal geen glas is. Een goede lijst is nou eenmaal vervaardigd uit kwalitatief hoogwaardige materialen.”

Objecten inlijsten
Sommige objecten verdienen het om ingelijst  en geëtaleerd te worden. Behaalde certificaten en oorkondes, de goflclub waarmee je de hole in one sloeg, de pen waarmee je een bijzondere deal bezegelde. Voor vrijwel alles is een passende lijst te vinden of te maken.  

Opleiding en certificering
Om al die kennis en expertise niet verloren te laten gaan en de kwaliteit van het vakwerk te bewaken wordt er vanuit de branchevereniging Art & Frame gewerkt aan een officiële beroepsopleiding tot lijstenmaker. Een dergelijke opleiding bestaat in Nederland nog niet. Vrijwel alle lijstenmakers hebben hun vaardigheden geleerd middels kennisoverdracht van andere lijstenmakers. Met een erkende opleiding, gekoppeld aan certificering scheidt zich het kaf van het koren. Om de consument nog beter van dienst te zijn, is Art & Frame van plan op korte termijn certificeringcursussen te starten voor lijstenmakers die bij de vereniging aangesloten zijn. Wie in zee gaat met een gecertificeerde lijstenmaker  kan erop vertrouwen dat elk schilderij, elke foto, elk object met gedegen kennis en vakmanschap wordt ingelijst.

In opdracht van Quibble

Haar debuutroman ‘De Zeepfabriek’ was de afsluiting van een periode als scriptschrijver bij Endemol. Een hilarisch boek. “Het was mijn afscheid van een baan waar ik enorm aan mijn schrijftrekken kwam, maar een wereld waar ik niet in thuis hoorde.” Ook schreef ze IDogs, een humoristische persiflage op programma’s als Idols. En Bakerpraatjes over alles wat je pas achteraf hoort over zwanger zijn, maar je graag van te voren had willen weten. In Commandeer je hondje en blaf zelf, duikt ze in de psyche van onze viervoeters en schrijft ze over waarom honden doen wat ze doen en hoe je daar als baasje mee om kunt gaan. Haar meest recente schrijfwerk op gebied van boeken betreft de jeugdserie De Vier van Westwijk.

Je hebt er nogal wat volwassen schrijfwerk opzitten. Waarom de overstap naar kinderboeken?
“Een overstap kan je het niet noemen. Het idee voor een kinderboek was er al, alleen de tijd nog niet. Ik ben enorm productief, ik schrijf van alles: scripts onder andere voor het hoorspel Citroentje met suiker op radio 5, liedjes, boeken, noem maar op. Al op jonge leeftijd schreef ik in dagboeken. Op de ene pagina schreef ik wat er die dag was gebeurd, op de andere pagina wat ik graag had willen zien gebeuren. Schrijven is het enige waar ik rustig van word. Bij het schrijven laat ik niets aan het toeval over, ik maak eerst een synopsis, werk de karakters uit, heb het plot rond en begin dan pas met schrijven. Daar gaat wel tijd inzitten. Heb je de boeken gelezen?”

Ik vertel dat ik zowel De verborgen buit als De verdwijning van Bo Monti gelezen heb. De tekst kwam al bij de eerste regels tot leven, waardoor ik volledig opging in de belevenissen van Chris, haar hond Koesja en haar vrienden Jack en Tessa. In het eerste deel gebeuren er geheimzinnige dingen rondom een kinderkamp in de duinen. In het tweede deel verdwijnt een populaire zanger plotseling spoorloos vlak voor een optreden. Beide spannende boeken, levendig geschreven en doorspekt met humor. Bijzonder vond ik de herkenning met betrekking tot onzekerheden uit mijn eigen jeugd. Ik, op mijn beurt, wil weten wat haar inspiratiebron voor deze boeken is geweest.

“De avonturen van De Vijf hebben wel een stukje inspiratie geleverd. Maar dan geschreven zonder het racisme, het seksisme en mét gevoel voor humor. Een stel kinderen dat spannende avonturen beleeft, dat is toch geweldig? Dromen alle kinderen daar niet een beetje van? Ik wilde gewoon spannende verhalen voor kinderen schrijven en dan zonder zwaar beladen maatschappelijke thema’s als mishandeling en drugsverslaving die je tegenwoordig zo vaak in kinderboeken tegenkomt. Er zitten wel thema’s in De Vier van Westwijk, maar die spelen op de achtergrond. In De verborgen buit is het zogenaamde subplot het er niet bij horen omdat je er anders uitziet. Maar de nadruk ligt op het avontuur dat deze kinderen beleven. De boeken zijn voor kinderen in de leeftijd van acht tot en met twaalf jaar, zij zullen zich ook vast wel herkennen in de hoofdrolspelers.”

Ineens stuift er een herdershond het terras op en komt enthousiast op Manon afgelopen. “Koesja” schiet het door me heen; de herder uit de boeken. Ik kijk naar de hond en naar Manon die lachend bevestigt dat Willem – haar herder – Koesja uit de boeken is. Achter Willem duikt Paul op, de partner van Manon. “Jack” schiet het door me heen, weliswaar de oudere versie, maar er is herkenning. Wederom reageert Manon bevestigend: “Weet je, er zijn schrijvers die zeggen dat ze iets van zichzelf in de tekst verstoppen. Maar je moet het juist niet verstoppen, je moet het laten zien! Anders kan het geen oorspronkelijk verhaal worden. Ik ben zelf opgegroeid in een badplaatsje à la Westwijk. Uitgestorven in de winter, bruisend in de zomer. De Vier van Westwijk bevat veel elementen uit mijn eigen leven, gecombineerd met een flinke dosis fantasie.

Ik geniet enorm van het schrijven aan deze serie, als ik schrijf duik ik helemaal onder in hun wereld. Dan bén ik in Westwijk, loop daar rond en zie alles voor me. Ik moet me soms echt dwingen eerst andere zaken af te handelen voor ik weer naar Westwijk mag. En voorlopig ben ik nog lang niet klaar met deze vier avonturiers! Eind april verschijnt het derde deel van de serie: De sporen van de klauw. Maar deel vier is ook al in de maak.”

De kinderboekenserie De Vier van Westwijk is niet onopgemerkt gebleven. De Verborgen Buit was genomineerd van de Tina-Bruna Award. Deel twee De verdwijning van Bo Monti staat op de tiplijst van de Kinderboeken Jury. De drie uiteindelijke favorieten maken kans op de bekroning door de Nederlandse Kinderjury.

Meer lezen over De Vier van Westwijk? Bezoek dan de website de Vier van Westwijk

(gepubliceerd op Vrouw.nl)

Vanaf de eerste bladzijde heeft het boek me in z’n greep. Ik geniet van het verhaal, de rauwheid ervan en de schrijfstijl. Ik ben nieuwsgierig naar het verhaal achter het boek en regel een interview met de auteur Roeland Schweitzer.

Wat vormde de aanleiding tot het schrijven van Onderwatermuziek?
“Ooit had ik bedacht te willen schrijven over de relaties tussen mannen en vrouwen. Hoe komt het dat we niet in staat zijn om van een relatie een permanent paradijselijke situatie te maken? Maar al schrijvende gebeuren er dingen, ontstaan er dingen, waardoor deze basis uiteindelijk meer naar de achtergrond is gedreven. Hoewel je dit nog wel terug ziet in de relaties van Erik en dan met name zijn relatie met Isabelle. Het om elkaar heen draaien, het elkaar aantrekken en afstoten. Het zoeken naar een manier om gelukkig te zijn en vooral te blijven met je partner.”

Veel boeken bevatten elementen uit het leven van de auteur. Hoe zit dat met Onderwatermuziek?
“Ik was zestien toen mijn ouders naar Groningen verhuisden, ik moest uiteraard mee. Na schooltijd ging ik de stad in en belandde in een kroeg waar Herman Brood achter de piano zat. Hij woonde boven die kroeg. Behalve Herman kwamen daar nog meer artiesten, dichters en kunstenaars. Ik heb mijn hele middelbare schooltijd na school daar in die kroeg gezeten. Het was een bijzondere tijd met veel muziek, met drugs en met hoogte- en dieptepunten. Later, toen ik al op de kunstacademie zat ben ik ook manager van een aantal bandjes geweest. Mijn tijd in de muziekwereld is absoluut een inspiratiebron geweest voor dit boek. Maar het boek gaat niet over mij!”

Erik en zijn band experimenteren veel met klanken en geluiden. Er zitten ook veel ‘klanken’ in het verhaal verweven. Waar komt dat vandaan?
“Er werd in ‘mijn’ tijd veel geëxperimenteerd met muziek, dat was soms een succes, soms helemaal niet. Maar het was absoluut boeiend. Ik geef diverse trainingen en ben zo in aanraking gekomen met stemexpressie. Woorden zonder betekenis, jabbertalk. Klank is daarbij van groot belang, emoties uiten via klanken. Erik gebruikt zijn muziek om uiting te geven aan zijn gevoelens. En gebruikt ook de klanken bij de interactie met het publiek. Trouwens een mooie film waar stemexpressie een belangrijke rol speelt is As it is in heaven, de film is al wat ouder, maar zeker de moeite waard, dit even als tip tussendoor.”

Mijn favoriete stuk in het boek is het moment waarop Erik – die dan volledig aan de grond zit en in een lege treintunnel ‘woont’ – zich realiseert dat hij er gewoon mag zijn zoals hij is. Vanaf dat moment lijkt hij in staat de neerwaartse spiraal te doorbreken.
“Mooi dat dit je is opgevallen! Zo gaat het ook bij veel mensen in het leven. Iedereen mag er zijn. Als kind gaat het allemaal fantastisch. Maar dan word je ouder en gaat er van alles fout, dat maakt je toch erg onzeker. En soms gaat het als kind al mis, krijg je te horen dat je niet in de weg moet zitten, je mond moet houden of – nog erger – dat je niet deugd. Als dat op indringende wijze gezegd wordt tegen zo’n kwetsbaar wezentje, dan kan je toch een flink gedeelte van je leven goed van slag zijn. Iedereen is toch wel zoekende op een zeker moment. Mooi is dan het besef dat het je eigen leven is, dat je het zelf in de hand hebt en er dus ook zelf mee aan de slag moet. De eerste keer dat Erik zo’n moment beleeft is als hij kiest voor de muziek. Het boek bestaat ook een beetje uit twee delen. Het verhaal van de jonge Erik, het jochie dat opgroeit zonder vader en veel vragen heeft en zoekt naar zijn plek binnen de familie waar hij opgroeit. En het verhaal van de volwassen Erik die kiest voor de muziek en nog altijd met veel vragen zit en zoekt naar zijn plek binnen de band en de muziekwereld.”

Het drama in het leven van Erik is wel op het scherpst van de snede. En soms werd het me bijna teveel. Toch dwong iets me door te lezen, dat is toch wel een prestatie.
“Ik heb een geweldige redacteur gehad en een hele goede tip was dat ieder woord een betekenis moet hebben voor de volgende woorden. Iedere zin moet een belofte inhouden voor de rest van het boek, anders lees je niet door.”

Diverse belevenissen uit het leven van de auteur waren een bron van inspiratie tijdens het schrijven. Ik heb op al mijn vragen een antwoord gekregen. Maar voor iedereen die het boek nog wil lezen, hou ik deze antwoorden voor me. Het zou teveel van het verhaal prijsgeven, waardoor je de verrassingselementen mist.

Roeland Schweitzer is wat mij betreft een boeiende man, ik had nog uren naar hem kunnen luisteren. En ik hoop dat er ooit nog een boek door hem geschreven wordt, want zijn woorden lezen heerlijk en de tip van zijn redacteur heeft zeker gewerkt. Wie nieuwsgierig is geworden naar Onderwatermuziek kan hier een voorproefje lezen.

(gepubliceerd op Vrouw.nl 14 jan 2010)

Een mooie locatie, mede dankzij de historische waarde van het gebouw. Om er echter een heus museum van te maken was een grondige renovatie noodzakelijk. Een ambitieus plan, een krappe deadline en nog geen volledig ingevuld plaatje vormden de ingrediënten van een pittige uitdaging. Een uitdaging die Site Facilities met vertrouwen tegemoet zag en aannam.

Bouwteamconstructie
De betrokken personen kwamen al vrij snel tot de conclusie dat de normale werkwijze op dit project niet van toepassing was. De renovatie vormde een pittige klus, omdat nog niet alle puntjes op de i gezet waren. Gezien de enorme tijdsdruk en de keiharde deadline was er geen ruimte om alle plannen eerst volledig uit te werken en vervolgens bij diverse bedrijven offertes op te vragen. Hierdoor ontstond de gedachte aan de slag te gaan met een zogenaamde bouwteamconstructie. Willem Kos (projectleider): “Daarbij leggen we de gehele opdracht bij één aannemer neer en slaan we het traject van offertes aanvragen dus over. De tijdsdruk was de voornaamste reden om een bouwteamconstructie op dit project te zetten. De voorbereiding vroeg veel tijd en er waren nogal wat haken en ogen aan het realiseren van het plan. Het inzetten van een dergelijk team was in dit geval de beste optie. De voordelen van een bouwteamconstructie zitten vooral in de flexibiliteit en het feit dat het project niet volledig vastgelegd hoeft te zijn op papier. Minimale vereiste is dat er een basis is om vanuit te starten en de toezegging van de aannemer om het project binnen de gestelde tijd en het beschikbare budget af te ronden. Alle ‘losse einden’ die we dan onderweg tegenkomen, kunnen we, mede dankzij de expertise van de aannemer, gaandeweg met elkaar verbinden.”

Snel schakelen en korte lijnen
De firma Lokhorst werd in dit geval aangesteld als hoofdaannemer voor het project. Daarnaast bestond het team uit een projectleider, een opzichter, een inkoper en verschillende mensen van de SIEHO. Kos: “Het is met zo’n constructie zaak de beste partijen samen te brengen en alle onderlinge lijnen zo kort mogelijk te houden. Snel schakelen en flexibiliteit zijn de sleutelwoorden, maar ook kennis en ervaring spelen een grote rol. Lokhorst was in dit geval niet alleen maar de aannemer, maar vervulde ook een actieve rol qua meedenken op het gebied van oplossingen en aanpassingen. Het hele team was er op ingericht om het project binnen de gestelde tijd gerealiseerd te hebben.”

Voordelen versus nadelen
Uiteraard kleven er ook wat nadelen aan het werken met een bouwteamconstructie. Willem Kos legt uit: “Prijstechnisch wordt er niet voor de scherpste prijs gewerkt, doordat je de opdracht bij één partij neerlegt. De aannemer kent het budget en zal proberen het maximale uit de opdracht te halen. Een ander nadeel is dat je niet met een compleet uitgewerkt plan werkt en daardoor een minder accuraat beeld hebt van de kosten en het tijdsbestek. Echter deze nadelen wogen niet op tegen de vele voordelen. Wanneer een heel team mee kan denken aan de invulling, wordt het als vanzelf een collectief project. Dat komt de inzet en de snelheid absoluut ten goede.”

Van april tot eind juli is keihard gewerkt om alle plannen te realiseren. Kos: “Het was bijzonder om van een saai standaard badlokaal iets te maken dat uitstraling heeft en is toegespitst op de functie die het pand moet gaan vervullen. Tegelijkertijd moest de eigen historische waarde behouden blijven.”

Op het moment van schrijven, is het bouwtechnische gedeelte klaar en kan de SIEHO met de inrichting van het museum beginnen. Tot de opening, op 20 september, valt er nog wel wat werk te verrichten. Wim de Wit (SIEHO): “In de nieuw aangelegde gang komt een zogenaamde tijdlijn van het bedrijf met audiovisuele presentaties. De zeecontainers bieden ruimte voor verdiepingspresentaties gericht op een speciaal aspect van het staalbedrijf. Het voormalig badlokaal wordt ingericht met het oog op het maken van ijzer en staal in verleden en heden. De bedoeling is dat het uiteindelijk een interessant museum wordt voor zowel mensen die met het bedrijf bekend zijn, als voor mensen die het bedrijf willen leren kennen.”

(gepubliceerd in SiteFacts nr 3 – 2008)

“Motifa levert – in opdracht – keramiek dat met de hand wordt gedecoreerd door vrouwen die moeilijk aansluiting kunnen vinden op de arbeidsmarkt,” aldus Samira Boucetta, directeur Motifa. “In onze directe omgeving werden we veelvuldig geconfronteerd met vrouwen die buiten het arbeidsproces vallen, hetzij omdat ze weinig tot geen scholing hebben genoten of een baan en de zorg voor kinderen niet kunnen combineren. Met deze groep vrouwen in het achterhoofd is Motifa ontstaan. Wij bieden ze de mogelijkheid om tegen betaling en op aangepaste tijden werk te verrichten in ons bedrijf. In de toekomst hopen we dat we ze op de loonlijst kunnen zetten. Nu is het zo dat de vrouwen per opdracht betaald krijgen.”

Fairtrade als voorbeeld
Naziha Aakouk, manager bedrijfsvoering vervolgt: “De werkwijze van organisaties als Fairtrade hebben we als voorbeeld genomen. Het idee om met relatief weinig middelen mooie en duurzame artikelen te creëren en deze vervolgens op de markt te brengen, sprak ons aan, met name omdat de opbrengst weer ten goede komt van de mensen die de artikelen vervaardigen. We hebben dit idee vertaald naar de Nederlandse markt en keramiek bleek voor Motifa de beste mogelijkheid om het concept vorm te geven. Dit keramiek kan geheel volgens de wensen en eisen van de opdrachtgever gedecoreerd worden. Dat wordt in onze eigen werkplaats in Amsterdam gedaan door de vrouwen die hier werken. Zo creëren we werkgelegenheid voor hen en helpen we ze op weg naar een stuk onafhankelijkheid. We zijn niet het enige relatiegeschenkenbedrijf in Nederland dat zich maatschappelijk betrokken toont, maar wel één van de weinige, zo niet de enige die het op deze wijze doet.” Boucetta vult aan: “Voor veel vrouwen was het niet deel kunnen nemen aan de arbeidsmarkt echt een probleem. Telkens afgewezen worden en nergens bij horen is ook slecht voor je gevoel van eigenwaarde. Nu ze hier werken en dus die aansluiting met de arbeidsmarkt gevonden hebben, zien we de vrouwen opbloeien.”

Ambachtelijk handwerk
Boucetta: “Zaken doen met Motifa betekent voor de opdrachtgever dat hij kan rekenen op een uniek product, want alles wat hier gemaakt wordt is ambachtelijk handwerk. Hierdoor zijn geen twee items hetzelfde. En door bij ons te kopen toont hij maatschappelijke betrokkenheid omdat hij meehelpt werkgelegenheid te creëren voor vrouwen die elders niet of moeilijk betaald werk kunnen vinden. ” “We zijn er ook wel trots op dat er tevens een stukje ambacht in Nederland bewaard blijft,” aldus Aakouk. “Tegenwoordig gaat zo veel machinaal. Door de diverse achtergronden van de vrouwen die hier werken, bestaan de decoraties uit een mix van verschillende culturen, denk daarbij aan Delfts Blauw met een ander culturele insteek. Omdat we een werkplaats ‘aan huis’ hebben, hebben we de mogelijkheid om de opdrachtgevers de vrije hand te geven in hun wensen. Onze klanten hebben volledige inspraak in het ontwerp van de decoratie. Het keramiek wordt vooralsnog ingekocht, maar we onderzoeken de mogelijkheden om dit zelf te gaan produceren.”

Sociaal karakter
“In de toekomst zouden we graag meer vestigingen van Motifa openen, waar op dezelfde wijze gewerkt wordt,” vertelt Boucetta. “In eerste instantie was ons doel om de vrouwen die hier werken op weg te helpen naar zelfstandig ondernemerschap. Maar dat was te hoog gegrepen. Daar komt zoveel bij kijken, dat was geen doen. De hoofdmoot is om de vrouwen binnen Motifa aan het werk te houden. Het is trouwens niet zo dat iedereen die zich hier meldt ook een aan de slag kan. We kijken goed naar de achtergrond, hebben diverse gesprekken en bepalen dan of de vrouw binnen onze doelgroep valt. Dat is soms best moeilijk, want er zijn veel werkloze vrouwen die graag willen werken. Maar het gaat ons voorlopig om de vrouwen die het economisch gezien zwaar hebben binnen hun gezin, omdat het inkomen van de partner niet meer voldoende is. Vervolgens gaan we samen met de kandidate kijken welk werk geschikt is. Het decoreren vraagt immers wel om enige creativiteit en wat vakkennis.” “Die kennis brengen wij ze bij,” vertelt Naziha Aakouk. “Opdrachtgevers krijgen professioneel werk afgeleverd. Wie niet kan of wil schilderen, kan op andere plekken binnen het bedrijf ingezet worden, bijvoorbeeld bij het inpakken van de producten. We willen trouwens wel benadrukken dat we geen sociale werkplaats zijn. Niets ten nadele van dit soort instanties. Motifa heeft een sterk sociaal karakter, maar zonder omzet kunnen we de mensen niet aan het werk houden.”

Meer profileren
Samira Boucetta: “Motifa wil zeker een rol gaan spelen op de markt van relatiegeschenken. Tot nu toe kwamen de opdrachten vanuit ons eigen netwerk. Nu de basis zich als solide bewezen heeft, willen we ons meer profileren. Er is ruimte voor Motifa om te groeien en die groei is ook nodig gezien de hoeveelheid vrouwen in Nederland die werkloos zijn omdat ze buiten de boot vallen.”

(gepubliceerd in PromZ Magazine juni 2009)

Hoe gaat het met je?
“Goed! De verplicht ingelaste rust doet z’n werk. Ik voel me uitgerust en bruis van de ideeën. Ik ben niet het type van bij de pakken neerzitten. Het stapje terug doen kwam onverwacht, maar de gezondheid van mijn kindje gaat voor. We hebben nu vier afleveringen van Wat Je Ziet Ben Jezelf opgenomen en omdat ik het even rustig aan moet doen geeft het me de kans om eens kritisch analytisch naar het programma te kijken. Wat zijn de sterkte punten? Wat kan verbeterd worden, hoe maken we het nog sterker? Trekken we het breder met meer algemene tips, of zitten we goed op dit spoor? Voor Nederland is het een uniek programma, er is geen vergelijkingsmateriaal. Zo’n evaluatiemoment is daarom niet verkeerd.”

Waarom Wat Je Ziet Ben Jezelf?
“Onder andere vanuit een stuk maatschappelijke betrokkenheid. Eén op de drie huwelijken sneuvelt: eén op de drie! Hoe kan dat? Een programma als Wat Je Ziet Ben Jezelf is niet de oplossing voor dit probleem, maar het kan mensen wel aan het denken zetten.

Ondanks dat de situaties van de stellen uniek zijn, zijn er veel herkenningspunten voor de kijker. Bij veel stellen komt de klad er na een aantal jaren in. Wat we met dit programma willen doen, is een stukje bewustzijn creëren. En dat bewustzijn kun je breed zien. Op de eerste plaats willen we laten zien dat het niet altijd ingewikkeld hoeft te zijn om elkaar weer terug te vinden, vooropgesteld dat er nog steeds liefde is en men er echt voor wil gaan! Vaak begint het terugvinden van elkaar bij het terugvinden van jezelf, daarom ook die ‘make-over’.

De nieuwe look baseren we op de gesprekken met de koppels: wie ze zijn, hoe ze zijn. We willen laten zien dat je niet uren voor de spiegel hoeft te staan om er leuk uit te zien. En we willen laten zien dat er niets mis is met goed voor jezelf zorgen, sterker nog, dat je dit jezelf ook moet gunnen. Je mag best lief zijn voor jezelf. Stop met focussen op je minpunten, stop met mopperen en haal het beste uit jezelf!

De koppels gaan met behulp van onze experts aan de slag met zichzelf en elkaar. En dan blijkt dat inzicht de sleutel is. Zien wat er gebeurt in je leven, je relatie, jezelf zien, écht zien, maar ook elkaar weer zien. Onze hulp stopt niet als de opnames klaar zijn. Na de eerste aflevering was er vraag om nazorg. Er verandert toch behoorlijk wat voor de deelnemers, vooral met henzelf, wat weer tot gevolg heeft dat de omgeving ook anders op hen zal reageren. Hoe ga je daar mee om? We laten de koppels niet los, maar bieden ze indien nodig nazorg.”

Hoe voelt het om weer terug te zijn op tv?
Ik heb helemaal niet het idee er lang uit te zijn geweest. Na het stoppen met Passion for Fashion heb ik niet stilgezeten. Ik ben met zoveel dingen bezig. Het is nog altijd mijn droom om zoveel mogelijk vrouwen – en mannen – er zo goed mogelijk uit te laten zien en dat hoeft niet alleen via de televisie. Fashion in Focus is daar een goed voorbeeld van. We wilden een event waar de bezoekers met hun styling vragen terecht konden. Voor belangstellenden was er de mogelijkheid een persoonlijk modepaspoort te laten invullen. In zo’ n paspoort staat precies wat voor een modetype je bent, welke stijl en kleur goed zijn voor je. Maar ook praktische tips zoals welke jeans je het beste kunt dragen. Ik had niet verwacht dat er zóveel belangstelling voor die persoonlijke adviezen zou zijn. We kwamen deskundigen tekort en dat terwijl er toch 80 adviseurs rondliepen. Maar om terug te komen op de vraag; het voelt goed om terug te zijn en een mooi programma neer te zetten.”

Hoe is het met de Nederlandse vrouw gesteld qua mode?
“Tja, er is nog wel veel werk te doen. Veel vrouwen weten het gewoon niet meer, de informatiestroom is te groot en er is een enorm gebrek aan mensen met verstand van zaken. In kledingwinkels is nauwelijks nog iemand aanwezig die de klant van een goed kledingadvies kan voorzien. Overal worden we gewezen op de trends, maar vrijwel nergens is er iemand die vertelt of zo’n trend nou wel of niet bij je past. Daarnaast zijn wij allemaal druk, heel druk! We willen een goede partner zijn, een goede vriendin, een goede moeder, we willen een leuke baan; vrouwen houden nogal wat bordjes omhoog. Er wordt dan al snel bezuinigd op tijd voor jezelf en dus kiezen velen voor praktisch, maar ‘vergeten’ daarbij dat praktisch ook op modieus verantwoorde wijze kan. Met een goede basis in de kledingkast kun je simpel en snel diverse setjes samenstellen; praktisch en gekleed. Deze basis ontbreekt helaas in menig kledingkast. Bovendien kijken vrouwen veel te weinig naar zichzelf, ze zijn goed in het signaleren van minpunten, maar vergeten de sterke punten en dat is zó jammer! Wat je draagt zegt iets over jou, je bent wat je draagt. Laat zien wie je bent!”

Maar als je nou niet weet wat bij je past?
“Ja, dat is lastig, maar niet onoverkomelijk. Met bijvoorbeeld het persoonlijke stijladvies op wehkamp.nl kom je al een heel eind. En écht het is een persoonlijk stijladvies met heel veel suggesties. Alle kleding is door mijn team en mij bekeken en gesorteerd. Het is geen standaard computerpraatje, er is geen programma op losgelaten. Alle kleding is door ons persoonlijk ingedeeld op kleurtypen, figuurtypen, maten enzovoort. En dit proces herhaalt zich weer bij nieuwe collecties.
Daarnaast organiseren we dit najaar weer een Fashion in Focus met nog meer deskundigen en nog meer advies. Wie bij de eerste editie niet aan bod is gekomen voor een modepaspoort kan het op 12 & 13 september nog eens proberen.”

Hoe stel je een goede basis samen? Waar moet je op letten?
“De basis moet je zien als het fundament, de peilers van je garderobe. Dat zie je ook terug in de DYANNE collecties, die vormen al een goede basis. De kleuren zijn ingetogen en vallen binnen hetzelfde kleurenpallet, hierdoor zijn de kledingstukken goed onderling te combineren. Er is veel aandacht besteed aan de pasvorm, ook heel belangrijk. Overigens is het niet de bedoeling ‘Dyanne lookjes’ te creëren. Uiteraard is het fijn dat mensen mijn kleding graag dragen, de laatste collectie was binnen drie weken uitverkocht. Dat is toch wel iets om trots op te zijn, maar het allerbelangrijkste is dat kleding goed moet zitten, het moet bij je lijf en je persoonlijkheid passen. Bij de basis let je niet zozeer op trends, je let op wat goed voelt. De basis is neutraal en juist daardoor goed te combineren met actuele modetrends en andere merken.”

Tot slot, wat zijn de trends voor de komende zomer?
“Met betrekking tot kleur moet je het zoeken in de poeder-, lever- en grijstinten. Voor een wat frissere zomeravond zijn er de lange, zachte en soepele vesten. Ook het spijkerjack is een must have voor de zomer en dan in een lichte wassing. Ideaal om te combineren is het bolerojasje, dat is wel een persoonlijke favoriet van mij. Handig als het even wat frisser is en het staat vrijwel overal bij. De gipswitte jeans is ook een hot item. Het model van de jeans is afhankelijk van je lijf. Leren jasjes horen ook nu weer bij de trend voor deze zomer, net als laagjes met jurkjes. Bijvoorbeeld een lang hemd met daarover een soepel vallend jurkje. En een goed pak mag eigenlijk ook niet in je garderobekast ontbreken. Aan de voeten draag je slippers, schoenen met een sleehak, sneakers of een veterschoentje. Maar bovenal: draag waar jij je goed in voelt en wat jouw sterke kanten benadrukt!”

Kijk voor meer fashiontips op Dyanne

(gepubliceerd op VrOuw.nl april 09)

Hoe reageerde je omgeving?
Er waren mensen die het begrepen en mensen die me voor gek verklaard hebben. Maar vanaf het eerste moment voelde het goed. Mijn aankomst in Freetown was overweldigend, overal mensen en een enorme stank. Ik heb er bewust voor gekozen onder de allerarmsten te leven. Het verschil met Nederland is enorm, toch voelde ik me er, ondanks alle ongemakken, meteen thuis. Niet iedereen begrijpt waarom ik bewust voor dit leven kies. Maar het voelt goed, dit is wat ik wil!

Waarom de stichting Mind to Change?
De ooit zo jonge kindsoldaten zijn nu groot geworden en vallen buiten alle doelgroepen van hulporganisaties. Direct na afloop van de oorlog zijn er weliswaar verschillende programma’s voor ex-kindsoldaten uitgevoerd, maar die waren lang niet altijd efficiënt genoeg. Veel ex-kindsoldaten hebben op eigen kracht hun levens opnieuw moeten opbouwen en dat is hen bewonderenswaardig goed afgegaan. Zeker als je je bedenkt dat Sierra Leone het armste land ter wereld is en kansen niet bepaald voor het oprapen liggen. Maar ze zijn er nog niet. En bij dat laatste stuk komen wij in beeld. Door een goede opleiding en uitzicht op een baan verstevigen ze hun positie in de maatschappij.

Wat doen jullie om ze verder te helpen?
We geven ze de financiële middelen, de kennis en de know-how om hun levens opnieuw op te kunnen bouwen. Wij stellen ze in de gelegenheid er iets van te maken, waarbij we onze blik stevig gefixeerd hebben op hún toekomst. Door middel van scholing, vaardigheidstrainingen, het helpen opstarten van kleine ondernemingen, het helpen zoeken naar een baan, geven we ex-kindsoldaten de tools in handen weer grip op hun leven te krijgen, zodat ze zelf een nieuwe toekomst op kunnen bouwen.

Doordat alles lokaal geregeld wordt door lokale vrijwilligers en de ex-kindsoldaten zelf ontstaat er een onderling netwerk. Dit zorgt weer voor sociale banden, controle en een (dwingend) steuntje in de rug.

Waarom ex-kindsoldaten?
Over kindsoldaten wordt vaak beweerd dat ze, vanwege hun gewelddadige verleden, voor het leven verloren zijn. Sommigen van hen hebben tientallen moorden gepleegd, mensen gemarteld, vrouwen verkracht en andere gruweldaden verricht. Dat is inderdaad schokkend, maar ex-kindsoldaten zijn meer dan hun geweer en hun gewelddaden. En lang niet alle kindsoldaten hebben gemoord of gevochten. Door middel van uitgebreid veldwerk, waarbij onze onderzoekers maanden achtereen tussen de ex-kindsoldaten leven, ondervond Mind to Change dat ex-kindsoldaten nadrukkelijk géén geweldsmachines zijn, die zich alleen nog maar door geweld en agressie kunnen handhaven in de maatschappij. Veruit de meeste van de jongens hadden geen andere keuze dan de wapens op te pakken. Ieder van hen heeft zijn eigen, persoonlijke verhaal. Voormalig kindsoldaten moeten weer bij de samenleving gaan horen. Niet alleen voor henzelf, maar ook voor de rest van de gemeenschap, die vaak toch angstig is dat ex-kindsoldaten weer in hun oude patroon zullen vervallen. Hun deelname aan de samenleving is dus van essentieel belang voor het opbouwen van duurzame vrede.

Mind to Change werd opgericht door Ginny Mooy, in samenwerking ex-kindsoldaten Lansana Juana en Ibrahim Barry Jr. Samen met een groep van 25 ex-kindsoldaten stellen zij projecten samen, die volgens de samenleving en de ex-kindsoldaten zelf het meest effectief zullen helpen voor hun reintegratie in de maatschappij. Binnenkort verschijnt het tweede boek van Ginny Mooy. Meer weten over de stichting of sponsor worden? Bezoek dan de site.

(gepubliceerd 20-02-2009 op www.vrouw.nl )

Je bent enorm betrokken en begaan bij kinderen en het gezin. Hoe was je zelf als kind?
“Ik kan me nog goed herinneren dat ik me als kind niet gezien voelde voor wie ik was. Uit mijn kindertijd overheerst vooral het gevoel dat ik een rol speelde om zo nog wat aardigheid van mijn ouders te voelen. Er was een soort innerlijke strijd gaande om te mogen zijn wie ik was en het gevoel geaccepteerd te worden. Misschien omdat ik door mijn eigen ‘geworstel’ extra gevoelig op dit gebied was, maar ik zag op jonge leeftijd de kinderen al worstelen in hun drang naar eigenheid en aanpassing om door mama of papa lief gevonden te worden.”

Je schrijft op je website dat het gedrag van je oudste zoon de reden was om je te gaan verdiepen in kinderen die het moeilijk hebben.
“Ja klopt. Vanaf het moment dat hij geboren werd zat er iets vreemds tussen ons. Iets wat ik met zijn zusje, die een jaar later geboren werd niet had. Jesse was een heel enthousiast zorgzaam jongetje. Ik zag echter alleen maar een verdrietig jochie. Hij was heel wijs en duidelijk en bleef ook altijd op zijn standpunt staan hoe klein hij ook was. Maar hij kon ook heel boos zijn. Ik noemde dat in die tijd TIJGERGEDRAG. Hij kon uren achtereen lopen, hardop ademend door zijn neus, en grommende geluiden maken. Zijn ogen waren dan twee lege witte bollen. De iris helemaal weggedraaid. Ik heb bij Jesse altijd heel sterk het gevoel gehad dat ik het goed wilde doen zonder dat ik echt wist wat goed doen betekende.

Jesse heeft zich nooit aangepast om mijn liefde te krijgen zoals ik dat wel gedaan had bij mijn vader en moeder. Zijn kracht was een enorme trigger voor mij. Ik wilde weten waarom ik me bij Jesse zo anders voelde dan bij Iris, want ik had het idee de oorsprong voor onze ‘conflicten’ bij mij lag. Jesse en ik lijken veel op elkaar, met als groot verschil dat hij de kracht heeft om elke confrontatie aan te gaan vanuit zijn wijsheid. Dat lag bij mij wel anders, ik paste me immers aan. In mij zat een ongelukkig, boos meisje dat graag zichzelf was gebleven en dat door de omstandigheden thuis en door het missen van deze kracht zichzelf was kwijtgeraakt. Bij Jesse manifesteerde het innerlijk kind in mijzelf zich. Toen ik dat besefte ben ik me op mijzelf gaan focussen, gaan werken om dat kleine meisje in mij te helpen en vrij te komen van alle aanpassing, zodat ik weer vanuit mezelf, mijn hart, kon leven.”

Je hebt het over het innerlijke kind, wat is dat?
“Het innerlijk kind is een onvolgroeid deel van je persoonlijkheid. Vaak ontstaat een innerlijk kind door een ervaring in de kindertijd die niet verwerkt is. Dit deel zal zich roeren wanneer het in het NU getriggert wordt door een soortgelijke ervaring. Het innerlijk kind duwt dan het volwassen realistische deel opzij en neemt het roer over. In mijn geval was het feit dat Jesse volkomen zichzelf was en zich niet aanpaste de trigger, omdat ik in mijn kinderjaren juist niet anders had gedaan dan me aanpassen.”

Ligt de oorzaak en tevens oplossing bij ‘moeilijke’kinderen altijd bij het innerlijke kind van de ouders?
“Nee dat zou te simpel gesteld zijn, maar dit stuk is wel van toepassing op een groot deel van de opvoedingsproblemen. Helaas is dit voor veel ouders een te vage theorie, waardoor men het laat liggen. Kinderen spiegelen hun ouders in het breedste zin van het woord. Jesse spiegelde mijn innerlijke verdrietige kind dat ongelooflijk boos was dat ze zich zo had aangepast. Zijn gedrag maakte dat ik op hem reageerde op een manier dat ik niet gewend was van mijn volwassen zelf. Dit heb ik de Reversie Methode genoemd. Het terugdraaien van de tijd waarin de ouder geraakt wordt in zijn eigen kindstukken door zijn kind. Dit is wat veel ouders herkennen. In mijn praktijk heb ik gemerkt dat deze methode keer op keer werkt en een deel van de oplossing omvat.”

Wat doet een Gezins- en Kindercoach?
“Ik help ouders met kinderen die zijn vastgelopen in het gezin of de maatschappij. Ik kijk welke stukken bij de ouder geraakt worden door het kind. Welk innerlijk kind bij de ouder naar boven komt. Met dat stuk gaan we aan de slag. Wat is er met dit innerlijke kind, wat heeft het nodig. Meestal is het benoemen en het inzicht al genoeg om een verbetering te zien. Vaak staan ouders verbaast hoe snel het werkt. Mijn eerste aandacht is altijd gericht op de ouders. Het gebeurt maar zelden dat er een kind in mijn praktijk komt. “

Je bent hoofdtrainer van de Opleiding Gezins- en Kindercoach, wat houdt deze opleiding in het kort in?
“De opleiding traint coaches die zowel hun eigen innerlijk kind gaan ontdekken in de vier belangrijkste fases van een kinderleven, als leren hoe ze het innerlijk kind van een ouder kunnen helen. Dit doen we onder andere met behulp van de spiertest (kinesiologie) en acupressuurpunten.”

Heb je nog een tip voor ouders?
“Consequent zijn is belangrijk, maar congruent zijn nog belangrijker. Kinderen die de afgelopen 15 jaar geboren zijn, zijn veelal gevoeliger dan de kinderen die later geboren zijn. Dat heeft te maken met de veranderingen in de maatschappij maar ook in het universum en de stand van de planeten. Deze gevoelige kinderen luisteren naar hun intuïtie en hebben moeite met het communiceren met woorden. Dit houdt in de praktijk in dat kinderen meer luisteren naar wat je uitstraalt dan wat je zegt. Zeg je nee, maar denk je ach waarom niet. Dan ‘horen’ deze kinderen het ach waarom niet duidelijker dan het nee. In de opleiding zeggen we dan ook dat congruent zijn in je woorden en in je gevoel is bij deze kinderen belangrijker is dan consequent zijn.”

Sylvia Roosendaal schreef onder andere:
Een moeilijk kind, of een kind dat het moeilijk heeft.
Mam heb jij dat nou ook?
De kracht van het gezin

(interview voor website www.vrouw.nl – lees hier het origineel)

De baby, een meisje, bleek ernstig ziek. De mooie dromen spatten als zeepbellen uit elkaar. Met vijf en een halve maand werd de bevalling opgewekt. Op 30 juli 2002 werd Estelle geboren, een prachtig meisje dat nog heel even mocht blijven leven. Voor iedereen een onbeschrijflijk emotionele en intrieste gebeurtenis. Als grootouders lijkt het verlies dubbel zo zwaar. Het lijden en het ontroostbare verdriet van je kind aanschouwen en tegelijk het verlies van een zo gewenst kleinkind doorstaan is zwaar.

Met behulp van een geweldige arts werd Nancy weer zwanger. Een spannende en beladen tijd volgde. Dromen durfden niet gedroomd te worden, tot 27 juli 2003. Kleindochter Luna kwam gezond en wel ter wereld. Een ontroerend moment, want met Estelle in hun harten werd Luna in hun armen gelegd. De band tussen Luna en haar grootouders is sterk. Oma Marijke en Luna delen iets speciaals. Als Luna en haar oma elkaar zien, gaat de zon schijnen.

Opa Nico en oma Marijke zijn actieve en zeer betrokken grootouders. Elke zondag gaan opa en oma met Luna zwemmen. Niks uitslapen, om negen uur liggen ze met z’n allen in het water en beleven dolle pret met elkaar. Luna was nog geen jaar toen ze hiermee begonnen.

In december 2004 kregen Estelle en Luna een broertje: Eloy. Zijn komst werd via het rompertje van Luna aangekondigd. De zwangerschap en bevalling verliepen voorspoedig. En op 3 december werd Eloy geboren. Een knap, guitig en ondernemend mannetje en het sprekende evenbeeld van zijn opa.

Door het verlies van Estelle zijn Nico en Marijke bewuster geworden van het feit dat niets vanzelfsprekend is. In hun harten houdt de kleine Estelle een heel bijzonder plekje. Elk jaar op haar verjaardag, bezoeken ze het strooiveld en herdenken ze hun eerste kleinkind. Opa Nico schreef ooit: Ergens, onaantastbaar ver, schittert een kleine ster… En zo is het!

(Uit het boek Liefdevol – Grootouders & Kleinkinderen)

Een paar dagen later lag Mantelmeeuw op mijn schoot. Nu pas zag ik ook de ondertitel:  een ‘dood’gewoon verhaal. Oké dood en doodgaan, daar zou ik over lezen. In de flaptekst staat: Mantelmeeuw is ook een open en ontroerend verhaal over kanker, behandeling, mantelzorg, euthanasie en afscheid (…) Voorbereid op het ergste sloeg ik de eerste bladzijde open. Eén van de hoofdpersonen gaat dood, dat is eigenlijk vrij snel aan het begin van het boek al duidelijk. Maar Mantelmeeuw gaat over zo veel meer dan sterven. Liefde, onvoorwaardelijke liefde,  dat is wat centraal staat in dit boek. Liefde voor het leven, liefde voor elkaar. Het boek is autobiografisch en vertelt het verhaal van Thérèse en haar partner Ferdinand.  Hoe de diagnose kanker hun leven overneemt. Toch is het geen zwaar dramatisch gebeuren.  

Het is een open en ontroerend verhaal. Maar ook een verhaal met humor. Toen ik eenmaal met lezen begonnen was, kon ik nauwelijks stoppen. Ik heb afwisselend zitten lachen en zitten huilen, zelden wist een boek me zo te raken. Tijdens het lezen moest ik verschillende keren denken aan de film Simon met Cees Geel. Deze film wist me ook enorm te raken, met name door de openheid over kanker en euthanasie en hoe ‘mooi’  sterven kan zijn. Dat doodgaan meer is dan een intens triest afscheid van het leven. Zowel die film als dit boek hebben bij mij een stukje van de angst voor dit onderwerp weggenomen.

 
]]> http://wendybosch.wordpress.com/2009/06/24/mantelmeeuw-een-doodgewoon-verhaal/feed/ 0 wendybosch mantelmeeuw